De 30/30/30/30 challenge week vier, het verband tussen afvallen en bewegen.

Vroeger? Vroeger was alles beter! Toen was het milieu nog schoon en sex nog vies.

Vroeger verrichte de klassieke mensch meer fysieke arbeid en verbrandde daarmee een shitload of calorieën. De moderne mens, en dit exemplaar in het bijzonder, is een gemaksmens geworden. Met de auto naar het werk. Acht uur per dag bureauwerk, vergaderen of onderhandelen. Vervolgens met de auto richting supermarkt voor de boodschappen en na maaltijd hangend op de bank of in gelijkwaardige houding met kat, laptop of ander vermaak tot het bedtijd is.

De bovenstaande dagindeling, heb ik nu een paar weken doorbroken. Ruim 100 km gewandeld sinds twee januari, in combinatie met veel bewuster eten en minder snoepen, heeft al ongeveer vijf kilogram afvallen als resultaat opgeleverd. Doordat ik iedere ochtend even op de weegschaal sta, meet ik duidelijk de verschillen per dag. De dalende lijn van de eerste drie weken begint af te vlakken en schommelt van dag tot dag.

Van vrienden en collega’s krijg ik regelmatig te horen: “Gezond eten en niet snoepen is belangrijk. Bewegen heeft veel minder effect dan eten.” Eigenwijs is my middle name. Ik ben het hier niet mee eens. In het verleden ben ik eerder 17 kg afgevallen en ik zie wel dergelijk de cohesie tussen afvallen en aanzienlijk meer bewegen.

Het lukt mij steeds beter om de verleidingen van het snoepen te weerstaan. Mijzelf motiveren meer te bewegen dan 30 km per week wandelen, is een stuk lastiger. Donkere koude dagen en gladde straten. Daarnaast vragen mijn tweede inkoop opleiding en bestuurswerk VVE veel tijd.

Daarom moet ik de komende weken mentaal doorbijten en doorgaan met de veranderingen die ik nu al heb ingezet. Het betere weer en meer daglicht uren komen vanzelf. De opleiding loopt tot half maart en eind april wil ik na vijf jaar mijn bestuurstaken aan anderen gaan overdragen.

Op naar week 5, waarin ik verwacht dat mijn gewicht onder de 100 kg uit zal komen!

De 30/30/30/30 challenge week drie, de verleiding

[zwoele stem] Hi Chris,

Stoere knappe vent. Wat leuk dat je er ook bent!

Wil je een stukje van mijn bruin gebakken filetjes of liever een hapje uit mijn sappige pootjes? 

Neen joh? Valt best mee. Je kan het hebben. Neem je toch geen toetje? OK, misschien dan een heel klein toetje? 

Met heeeeeul veel slagroom!!!!

 

Deze interne tweestrijd vindt tientallen keren per dag plaats in de grijze massa tussen mijn oren. Verstand versus impuls. Dopamine junkie versus beter weten. Niet in de spiegel kijken en lekker door snoepen. Ik ben al even sterk geweest.

Dit is de derde week dat ik mijn leven heb omgegooid. Streven naar afvallen en een betere gezondheid, maar de verleidingen liggen op de loer. De chocolade bonbons op mijn werk waar ik dagelijks langs loop. Het bedrijfsrestaurant met zo’n lekker broodje bal. Of de schaal met bittergarnituur wordt doorgegeven op dat feestje. En een extra plakje oude kaas maakt het broodje toch iets lekkerder!

Toch lukt het mij om mezelf in de laatste weken beter te beheersen. Ik ben mij beter bewust van de impulsen en kan er harder tegen vechten. Het blijft een eeuwig durende interne strijd en ik zal zeker af en toe in de verleiding komen.

Het verschil met de vorige keren dat ik probeerde af te vallen, is het bewust focussen op de resultaten die ik voor ogen heb. Als ik het echt moeilijk heb, snel naar een spiegel lopen of een selfie van mijn onderkinnen. Zo weer even met beide benen op de grond. Voor dit moment……


In week drie gaat mijn 30/30/30/30 challenge prima door. Ik kom aan de juiste kilometers wandelen en iedere ochtend de weegschaal pakken is een manier om mijzelf te motiveren. De weegschaal liegt niet. Net zoals de spiegel waar ik mij voor weeg. Op naar week 4!

De dertig dertig dertig dertig challenge week één en twee.

Afbeelding

Volgens mij begin ik weer een beetje door te slaan in numerologie waar een aantal mede bloggers spontaan jeuk van zouden krijgen, door 4 x 30 in de blog titel te gebruiken. Dan zal ik ook maar moeten uitleggen waarom:

  1. Ik ben met mijzelf de challenge aan gegaan om minimaal 30 km per week te lopen.
  2. Op 13 april wil ik de Bloesemtocht lopen met de afstand van 30 km
  3. Eén juli is de streefdatum om minimaal 15 kg te zijn afgevallen, ofwel 30 pond, in pounds zelfs 33 🙂
  4. Indien ik deze 15 kg afval, zakt mijn BMI onder de 30.

Na de uitleg, de eerste resultaten.

In de eerste week heb ik 22,7 km gewandeld verdeeld over 5 dagen. Wanneer ik deze extrapoleer naar 7 dagen kom ik op 31,7 km. Dat is niet valsspelen, maar voor mijzelf wat afspraken vastleggen. Mijn weken reken ik van maandagmorgen naar zondagavond. De challenge heb ik pas op woensdagmorgen bedacht. Vandaar de eerste week van 5 dagen.

Week 2 is een lastige week. Dinsdag speelde een oude sportblessure, de meniscus van mijn rechterknie weer op. Woensdag heel voorzichtig gaan lopen onder het motto, wel bewegen, niet belasten. Dat ging gelukkig goed.

Donderdag druk met updaten van mijn CV en referenties. Daardoor alleen tijdens de lunch kunnen wandelen. Mijn afspraak met een detacheringsbureau op vrijdagmiddag werd op het laatst een week uitgesteld. Mooi tijd om voor het eten nog een uurtje te wandelen.

Straks nog even wandelen naar de kapper en morgenochtend tussen ontbijt en boodschappen. De spieren worden soepeler en het voelt makkelijker om weer te gaan wandelen.

Op naar week drie!

Motivatie

Zo, daar ben ik eindelijk weer na wederom zes weken afwezigheid. Ik heb zelfs een paar weken overwogen om helemaal te stoppen met bloggen.

Ik miste de motivatie om te bloggen. De belangrijkste oorzaak is dat ik inhoudelijk weinig heb te melden. De financiën lopen goed en door het annuleren van de aankoop van het vakantiehuis in Drenthe heb ik daar verder weinig over te melden.

Ook heb ik al meerdere blogposts over gezonder leven en ontspullen van ons huishouden geschreven, en vooral daar zit het probleem. Ik ben precies 1 kg zwaarder dan een jaar geleden en heb al 5 maanden niet getraind. Naast de verkoop van ongeveer 600 boeken in juli is er ook niets meer op Marktplaats verkocht. Waarom zou ik dan schrijven over zaken die ik toch niet uitvoer of afmaak?

Het kan dus twee kanten op. Ik stop met bloggen en word een 200 kg zware hoarder, of ga mij nu echt eens bezig houden met mijn gezondheid. Ik kies voor het laatste. Woensdagmorgen op de schaal was ik 105 kg. Precies 3 kg aangekomen in de laatste 2 weken en een kg zwaarder dan vorig jaar in deze periode. Toen hielp een buikgriep mij om snel 2 kg af te vallen. nu zal ik zelf aan de gang moeten.

Ik kan nu een mooi blog schrijven en vervolgens weer vanavond met een zak nootjes op de bank gaan vegeteren, maar begrijp dat ik navolging van Financial Freedom Sloth en FireMe echt moet gaan veranderen. Ik wil een paar zaken essentieel veranderen om toch tot de juiste resultaten te komen. 
 

Daarom heb ik voor mijzelf 3 challenges bedacht:

  1. Ik wil iedere week minimaal 30 km wandelen verdeeld over de week.
  2. Ik wil zaterdag 13 april 30 km aan één stuk lopen tijdens de bloesemtocht in Geldermalsen.
  3. Ik wil op 1 juli 2019 minimaal 15 kg zijn afgevallen.

Iedere week wil ik mijn voortgang in een blogpost publiceren:

Doordat ik iedere week de voortgang deel, heb ik een flinke stok achter de deur. Leugens durf ik niet te publiceren, die komen later toch uit. Indien ik een week geen blogpost met een update plaats, lig ik met griep op bed of heb ik die week niets uitgevoerd. 

En nu?

Veranderd mijn blog nu in een “kijk mij eens goed bezig zijn, ik heb weer zoveel gepresteerd blog” Ik hoop het niet. Een van de redenen waarom ik buiten Slack vrijwel niet op social media te vinden ben, is dat ik geen interesse heb in “kijk mij eens goed bezig zijn, ik heb weer zoveel gepresteerd verhalen”, maar in de echte motivatie en zaken die mijn mede FIRE bloggers en aanhangers bezighouden. 

Het kan dus dat je afhaakt ik mijn strijd naar een gezonder leven. Geen probleem. Misschien wordt dit wel een heel saai en zweverig gezondheidsblog in de komende tijd.

The Pursuit of Heb je hem weer met gezemer Over zijn Trainen en afvallen. 

De stilte door de storm

Het is al weer zes weken geleden sinds mijn laatste blogpost. Enkele dagen na de laatste post was onze vakantie voorbij en konden Martina en ik weer aan de slag. De in ons hoofd onrustige zomer met alle vakantiehuisjes perikelen en bijbehorende financieringsmogelijkheden konden we achter ons laten.

Toch voelde het na deze vakantie anders.

Ik heb het gevoel dat ik op mijn werk in een storm terecht ben gekomen. Politiek bedrijven ben ik wel gewend. Ik draai al bijna 20 jaar mee in het middenkader van beursgenoteerde bedrijven, waar je wordt afgerekend op resultaten en met het bedrijven van de juiste politiek grotendeels je doelen kan bereiken.

In eerste instantie dacht ik dat het aan mijzelf lag. Sta ik anders in de wedstrijd omdat we geen financiële verplichtingen van een nieuwe of tweede hypotheek hebben? Ligt het aan de veranderende bedrijfscultuur, of ben ik uitgekeken op mijn huidige functie en groei potentieel binnen deze organisatie?

Ik denk een combinatie van bovenstaande factoren. Ik ben sinds een half jaar uitgekeken op mijn huidige functie die ik al vijf jaar bekleed. Doorgroeien binnen deze functie is niet mogelijk, er zitten geen functies tussen mij en mijn manager. De organisatie kennende, zullen ze deze ook niet creëren. Drie van mijn collega’s zijn daarin de afgelopen jaren vragende partij geweest. Twee daarvan zijn sinds enkele maanden ex collega’s en hebben een carrièrestap buiten onze organisatie gemaakt. Collega drie is sinds afgelopen zomer druk om zich heen aan het kijken.

Daarnaast is het sinds enkele maanden steeds moeilijker om mijn targets te halen die grotendeels zijn gebaseerd op kostenreductie en doorvoeren nieuwe materialen en leveranciers. Tegenwerking is een zwaar woord, maar de organisatie wordt vanuit het hogere management zo zwaar onder druk gezet dat er steeds minder synergie tussen de verschillende afdelingen is. Koninkrijkjes en eilandjes cultuur vieren hoogtij.

Ik heb dus het gevoel dat mijn houdbaarheidsdatum bij mijn huidige werkgever is verstreken. Zowel in functie als in mogelijkheden. Daarom ben ik de laatste weken heel berekende stappen aan het maken:

  • De vervolg opleiding voor het 1e kwartaal 2019 is goedgekeurd en aangevraagd. Afgelopen vrijdag heb ik de formele bevestiging vanuit het opleidingsinstituut ontvangen.
  • Ik ben druk bezig om mijn referenties voor mijn volgende werkgever te regelen. Een collega, 2 ex collega’s (één keer raden welke drie…) En een hogere manager waaraan ik recent nog budgetair heb gerapporteerd.
  • Volgende week vrijdagmiddag heb ik een eerste verkennend gesprek met een detacheerder.

Hoewel ik vrij impulsief kan zijn, wil ik hier in control blijven en geen overhaaste besluiten nemen. Q1 volg ik mijn opleiding, vanaf het 2e kwartaal wil ik de overstap gaan maken.

We hebben de stekker eruit getrokken….

Woensdagmiddag kwamen we thuis van anderhalve week vakantie in Drenthe. Normaal zijn we dan geheel ontspannen, maar dit keer waren we kribbig. We liepen al een paar dagen op elkaar te mopperen. Kort lontje en op iedere slak zout leggen. We konden onze vingers er niet achter krijgen. Wat was er aan de hand?

We zaten met het vakantie huis in onze maag. Beiden voerden we een grote inwendige strijd tussen hart en verstand. ‘s Middags barste de bom en hebben we uren zitten praten en praten.

Ons hart zegt: Kopen! Dit is een eenmalige mogelijkheid en unieke kans. Martina heeft hier haar jeugd doorgebracht, vakantie na vakantie en vele weekenden. Ik vind het vooral een mooie omgeving met rust en ruimte, maar herken het gevoel wel. Mijn ouders hebben een chalet in Brabant gehad waar ik mijn jeugd heb doorgebracht.

Waarom bleef het hele plan dan al bijna 4 maanden aan ons knagen? Wat zien we over het hoofd? Financieel kunnen we de aankoop dragen door kleiner te gaan wonen. Verkoop en aankoop van een huis vinden wij wel stressvol, zeker in deze oververhitte markt, maar we hebben nog een jaar om alles te regelen. Door kleiner te gaan wonen (Nou ja, klein. Er zijn genoeg mensen die blij zouden zijn met een modern 3-, of 4-kamer appartement) zouden we onze kosten in de hand kunnen houden en de saving rate rond de 30% kunnen houden.

Uiteindelijk vonden we de ontbrekende factor: Tijd.

We komen tijd te kort om voldoende van de recreatie woning te genieten. We hebben slechts 5 weken vakantie per jaar en die gaan verdomd snel voorbij. De recreatie woning is mooi, maar oud en zeer bewerkelijk. Geheel van hout, enkel glas. Midden in het bos, grote tuin, achterstallig onderhoud op het schilderwerk. Het mag slechts recreatief bewoond worden, ofwel tweederde van het jaar.

We zullen alle vrije tijd en iedere vakantie moeten investeren schilderen, schoonmaken, tuinonderhoud, etcetera. We zouden alleen maar werkvakanties hebben. Leuk voor één of twee keer, maar niet voor de komende 5 tot 10 jaar.

Maar wat als we de boel verder zouden moderniseren? Verhuur, onderhoud en schoonmaak uitbesteden zodat we wel het bezit hebben, maar verder in onze 5 weken vakantie kunnen genieten? Dan zouden we naast het aankoopbedrag nog eens zoveel geld kwijt zijn, dat we niet voldoende overhouden om binnen enkele jaren hypotheek vrij te zijn en voelt het meer als een bewerkelijke vastgoed investering dan “ons vakantiehuisje”

Hoe deden onze ouders dat dan? Mijn schoonmoeder is tot haar vut lerares basisonderwijs geweest, ongeveer 12 weken per jaar vakantie. Mijn schoonvader heeft een technische achtergrond. Klussen was voor hem ontspanning. Daarnaast hebben zij na hun vut nog bijna 16 jaar van het huis kunnen genieten tot het fysiek te zwaar werd om alles bij te houden.

Tijd voelen wij als onze beperkende factor. Ik ben druk bezig om in de toekomst op project basis te gaan werken en Martina heeft nog even overwogen om als zij-instromer over te stappen naar het onderwijs, maar we vinden het nu een brug te ver.

Is het een gemiste kans of zijn we een stelletje softies dat we de stap uiteindelijk niet hebben durven maken?

Misschien wel, we vinden het moeilijk, heel moeilijk. Onze stemming: Dankbaar dat we mogelijkheid van mijn schoonouders hebben gekregen. Melancholisch, terugdenkend aan de mooie tijd vroeger en wetend dat deze niet meer terug zal komen. Bedroefd dat de mogelijkheid een paar jaar te vroeg is gekomen. Opgelucht dat we nee hebben durven zeggen. Gemotiveerd en strijdvaardig om verder het HOT pad te bewandelen en vooral aan Time Rich in HOT te moeten werken.

Drenthe is niet uit ons hart. We zijn gemotiveerd om aan ons eigen stukje Drenthe te gaan werken. Niet op korte termijn, maar wel moderner en onderhoudsvriendelijk, zodat we van onze kostbare vrije tijd kunnen genieten. Niet ieder vrij moment bezig met onderhoud en schoonmaak, maar genietend van de tuin, wandelen, fietsen en vissen. Samen en met onze dierbaren.

pffffff…….

 

Specificeren, eisen en wensen

Nu de kogel door de kerk is en Martina en ik hebben besloten ons huis te verkopen om met een deel van de overwaarde een recreatiewoning in Drenthe aan te schaffen, zitten we beiden bijna dagelijks op Funda rond te neuzen.

Het lijkt of we op de fanfare vooruit willen lopen omdat we eerst onze huidige woning moeten verkopen, maar dat lopen we zeker niet!

Waarom kijken we dan al zoveel op Funda rond?

De belangrijkste reden: We zijn onze toekomstige eisen en wensen aan het specificeren. Enerzijds willen we het maximale woongenot met onze nieuwe woning bereiken. Anderzijds willen we zo veel mogelijk financiële vrijheid behouden.

Na anderhalve week marktonderzoek en veel discussies zijn dit onze voorlopige eisen en wensen. Uiteraard worden die nog minimaal 88 keer bijgesteld en aangepast….

  • We blijven in dezelfde wijk of in 1 van de 2 naastgelegen wijken wonen.
  • Rekening houdend met de overgebleven restwaarde bij verkoop oude woning zal het nieuwe huis ongeveer tachtigduizend euro goedkoper worden dan onze huidige woning.
  • Door het prijspeil komen we waarschijnlijk op een drie-, of vierkamer appartement of kleine maisonnette woning uit.
  • Omdat we bij onze toekomstige recreatiewoning in Drenthe aanzienlijk meer onderhoud verwachten, willen we ook een appartement of kleine maisonnette woning. De VVE regelt het onderhoud aan de buitenkant, en we hebben slechts de zorg voor één ipv twee woningen.
  • We willen in ongeveer 10 jaar klaar zijn met het aflossen van de hypotheek van de nieuwe woning, ofwel de savingsrate zal groter dan dertig procent dienen te blijven met een bruto hypotheeklast.

Door deze specificaties ziet het er voorlopig naar uit dat we in een appartement tussen de 75 en 90 vierkante meter terecht zullen komen. Een heel verschil met de ruim 140 vierkante meter van onze huidige tussenwoning.  Gisteren zijn we bij familie in een appartement van 72 vierkante meter op bezoek geweest en komende zaterdag gaan we op de open huizen dag naar een appartement van 75 vierkante meter kijken. We willen gevoel krijgen bij deze kleinere ruimte om onze plannen concreet te kunnen maken en verder bij te schaven.

Ik heb wel al zin in de toekomstige discussies met niet-financieel bewuste vrienden en collega’s die wel aan lifestyle inflation doen: “Kleiner wonen? Jullie zijn toch geen zorgbehoevende bejaarden?”

Van rollercoaster naar rust in ons hoofd

De teerling is geworpen. Na een zomer die wel leek op een mentale  rollercoaster, hebben Martina en ik vorige week woensdag het definitieve besluit genomen: We gaan onze eengezinswoning te koop zetten. Van de overwaarde kopen we het vakantiehuisje van mijn schoonouders. Het restant leggen we in voor de aanschaf van een appartement.

Nadat we afgelopen weken ongeduldig op onze hypotheek verstrekker hadden gewacht, kregen we maandag 17 september eindelijk terugkoppeling van onze hypotheekbemiddelaar Paul: “De bank is bij hoge uitzondering akkoord om een hypotheek op een box3 (recreatie) woning te verstrekken, maar jullie eengezinswoning is onderpand en de offerte is slechts 2 maanden geldig en kan maximaal 2 maanden worden verlengd” 

Bijna zoals wij wensten, behalve dat de overdracht pas 1 oktober 2019 zal plaatsvinden, wat ik duidelijk in de hypotheek aanvraag had gemeld.

“OK en nu?”

Eerst maar eens met Martina haar ouders gebeld om te vragen of we de overdracht 9 maanden konden vervroegen. Indien mijn schoonouders iets in hun hoofd hebben zitten, willen ze daar niet van afwijken. Een dag later werden we terug gebeld en de overdrachtsdatum blijft ongewijzigd. Dat heeft met gevoel en mentaal afscheid nemen van het huisje en de omgeving te maken. Ze willen nog één zomer genieten van hun huisje, niet van het gehuurde huisje.

Dan maar weer terug naar onze hypotheekbemiddelaar: “Paul, hoe groot is de kans dat we dezelfde aanvraag over 9 maanden opnieuw kunnen indienen en dat deze wederom wordt goedgekeurd?” Het antwoord dat we terugkregen lag in lijn der verwachting: “Sorry Chris, de bank maakt nu een uitzondering. Het kan best dat de interne regelgeving bij de bank weer verandert per 1 januari en de bank bij een nieuwe aanvraag over 9 maanden niet akkoord zal gaan”

We hebben nog de opties besproken van beide huizen bij een andere bank herfinancieren (ook geen hele grote kans) of een persoonlijke lening die rond 6% rente uitkomt, terwijl we nu nog met 5,65% rente vast voor de komende 12,5 jaar op onze huidige woning zitten. Niet echt gunstige voorwaarden, en zeker niet HOT! Wij willen in-control blijven en niet afhankelijk van de grillen van een hypotheek verstrekker.

Ten slotte hebben we de knoop definitief doorgehakt. Het geeft rust in ons hoofd. Uiteraard zijn een huis verkopen en weer terugkopen ook wel enigszins stressvol, maar nu zijn wij in-control. De overwaarde is voldoende voor het vakantiehuisje en een probleemloze hypotheek voor een appartement. Daarnaast zijn we dan onze hypotheek met het rentepercentage van 5,65% kwijt zonder de boeterente die nog steeds ruim €30K zou bedragen.  Tevens komen we straks uit op één hypotheek, die waarschijnlijk kleiner dan twee procent rente bedraagt, en blijven de hypotheek lasten daardoor een stuk overzichtelijker en onze savings rate groter dan 30% A.K.A vrijheid!

Waiting in Vain

Afgelopen juni gaven mijn schoonouders aan dat we hun recreatie woning in Drenthe konden overnemen. Vier jaar vroeger dan we hadden  gepland. We zijn nog niet klaar met de onze eigen hypotheek, dus moesten we flink rekenen aan alle financieringsmogelijkheden. Ook daar zijn we uiteindelijk uitgekomen.

Bij een etentje met mijn schoonouders kwamen wij erachter dat het hypotheek bedrag dermate betaalbaar is, dat we ons huidige huis zouden kunnen behouden en een 2e hypotheek kunnen afsluiten waarbij we de woonlasten voor 2 woningen goed kunnen opbrengen en nog steeds een savingsrate rond de 25% kunnen behalen.

Een week of vier geleden kwam team Cheesy gezellig eten. Uiteraard kwam de recreatiewoning ter sprake en naïef als ik ben dacht ik dat een hypotheek voor een recreatiewoning goed te regelen zou zijn. Ik werd door de met vastgoed bekende kaaskoppen snel uit de droom geholpen: Recreatiewoningen zijn lastig te financieren. ‘s Avonds nog even nagezocht op internet. Inderdaad slechts een beperkt aantal geldverstrekkers, en dan tot 70% van de marktwaarde en alleen voor stenen woningen.

Lekker dan! grrrrr.

Door de vele aflossingen in de afgelopen jaren hebben we wel veel overwaarde in  onze woning zitten, maar niet voldoende om 30% cash af te tikken. Daarbij is de recreatiewoning wel op een stenen fundering geplaatst, maar van hout. Die 30% cash zouden wij wel bij elkaar kunnen sparen. De overdracht is pas in het vierde kwartaal volgend jaar. De houten woning wordt redelijk onoverkoombaar.

Oké en nu?

Een week zitten broeden over hoe en wat, en het eerstvolgende weekend onderstaande email naar onze hypotheekbemiddelaar verzonden. We kennen elkaar zeer lang, want diverse familieleden regelen al bijna 30 jaar financiële zaken met dit familiebedrijf. Geen dossiernummer maar een voornaam is voldoende. Vandaar het tutoyeren en de informele stijl van deze email:

Goedemorgen Paul,

Martina en ik hebben de mogelijkheid op per 1 oktober 2019  de nieuwe eigenaren van een recreatie woning te worden. De woning is komend jaar al 40 jaar in het bezit van Martina haar ouders en zij willen deze graag aan ons verkopen om het in de familie te kunnen houden. 

Deze houten recreatiewoning met bijbehorende kavel van 8800m2  kunnen wij voor een aantrekkelijk bedrag aanschaffen. 

Het grote probleem is dat het een houten woning betreft. Door deze beperking zouden wij niet in aanmerking komen voor een standaard hypotheekvorm voor een recreatiewoning. 

Een mogelijkheid die wij overwegen is de overwaarde van onze huidige woning te gebruiken. We hebben in de afgelopen 7 jaar het hypotheekbedrag van €230.550 verlaagd naar ongeveer €93.500. Bijna €140K met een rente van 5,65% De maandlasten zijn inmiddels gedaald van €1332 naar €609 en we kunnen gemiddeld €1500 tot €1800 per maand additioneel aflossen. De woningen in onze straat worden op dit moment dik boven de 3 ton verkocht wat resulteert in een overwaarde van ongeveer €210K

Is het bij onze hypotheek verstrekker mogelijk om van deze €210K een deel van de overwaarde op te nemen door middel van een 2e hypotheek op onze woning? Deze 2e hypotheek zal worden gebruikt voor de aanschaf van de recreatiewoning in Drenthe. Met het opnemen van deze overwaarde zou het openstaande hypotheekbedrag ruimschoots onder de executiewaarde van onze huidige woning blijven. 

Ook begrijpen we dat het opnemen van deze overwaarde eventueel consequenties zou kunnen hebben op de hypotheekrente aftrek. Het (deels) vervallen van deze hypotheekrenteaftrek heeft geen invloed op onze besluitvorming.

Indien dit niet mogelijk is bij onze hypotheek verstrekker, zullen we onze eigen woning verkopen en met de overwaarde de recreatiewoning aanschaffen. Het restant van de overwaarde zal dan worden gebruikt om een deel van onze nieuwe woning te financieren. 

Uiteraard zal dan de consequentie zijn dat de nieuwe hypotheek voor onze volgende woning niet bij de huidige hypotheek verstrekker wordt afgesloten. Martina en ik begrijpen dat het bovenstaande vraagstuk niet gemakkelijk is, en hoeven niet op stel en sprong antwoord. Wel zouden we graag binnen enige weken terugkoppeling willen hebben of de hypotheek verstrekker mee wil in ons verzoek. 

Alvast bedankt voor je hulp!

Een dag later nog even gebeld en de boodschap voor de hypotheek verstrekker was tussen de regels door zeer duidelijk. Een 2e risicoloze box 3 hypotheek kunnen verstrekken, of de boot missen inclusief de huidige cash cow van 5,65% op de eerste hypotheek.

Nu is het wachten op terugkoppeling van onze hypotheek verstrekker. Hopelijk niet tevergeefs, ofwel waiting in vain

 

222.222

222.222 is de kilometerstand van onze Opel Corsa. Gisteren, donderdag 9 augustus, heeft onze auto deze stand bereikt.

Toen Martina en ik onze auto 6 jaar geleden kochten, had de toen 4½ jaar oude auto 54.000 km op de teller staan. De auto stond bij een lokale Opel dealer te koop voor ongeveer €1500 onder de marktwaarde. De reden van deze lage prijs was de tamelijk slechte lak. Aan beide zijkanten van de auto zaten op de dorpels een paar grote krassen. Ook de lak aan de voorzijde was niet in de staat die je van een 4 jaar jonge auto zou verwachten. Wel was de auto van alle gemakken voorzien. Airco, cruise control, automaat. sportstoelen en parkeersensoren.

Over de aankoop had ik goed nagedacht. Ik wilde een iets oudere Opel Corsa met weinig kilometers. NAP en dealer onderhouden. Het liefst full-options, maar minimaal automaat en airco. De lakschade vind ik niet zo belangrijk. Krassen rij ik er zelf ook af en toe op. Een auto moet mij zo comfortabel mogelijk van A naar B vervoeren en technisch betrouwbaar zijn. Daarbij het liefst zo laag mogelijke kosten per kilometer.

We hebben in de afgelopen 6 jaar ruim 28.000 km per jaar gereden. Voornamelijk provinciaal en snelweg. Na de 6 maanden garantie is de auto nog slechts 1 keer bij de dealer binnen geweest tijdens een vakantie in Drenthe omdat de verlichting was uitgevallen. Iets met een aarde draad die was losgeraakt. Daarnaast gaat de auto trouw 2 keer per jaar voor een onderhoudsbeurt naar “een mannetje.” Daar betaal ik scherpe prijzen op onderdelen, slechts 40 euro per uur arbeidsloon en worden onderdelen nog wel eens gerepareerd in plaats van vervangen.

De exacte kosten per kilometer heb ik niet inzichtelijk. Ik houd pas vanaf afgelopen januari een kasboek bij. Wel heb ik de volgende kosten paraat: Wegenbelasting is 43 euro, WA & Casco verzekering rond de 30 euro. Per kilometer gebruik ik ongeveer 13 cent benzine. Ja, je leest het goed, het is een benzine motor. Deze kilometer stand heb ik niet met een diesel motor gehaald.

Wat is het geheim van deze lange levensduur? Ik denk in eerste instantie een beetje geluk. Daarnaast ben ik niet zuinig op de lak, maar moet de auto technisch 100% in orde zijn. Voor ieder dingetje of rammeltje rij ik direct langs mijn onderhoudsmannetje. Verder rijd ik meestal maar 100 km per uur op de snelweg. Een rustig toerental rond de 3000 toeren zal ook helpen voor de levensduur van de motor. Op het stuk Randstad naar Drenthe van 220 km scheelt dit maar 12 minuten tussen constant 100 kilometer per uur of de maximale snelheid waar dat mogelijk is.

En de toekomst? Ik hoop dat de auto de komende 3 jaar zonder al te veel kosten doorkomt. 300.000 km lijkt mij een mooie kilometerstand. Bij iedere volgende grote reparatie zal de afweging worden: “Onderdeel nog repareren of gehele auto vervangen?”

De gemiddelde YOLO hoort met opgetrokken wenkbrauwen of meewarig schuddend mijn verhaal aan terwijl hij zijn dealer onderhouden auto weer inruilt zodra de asbak vol zit. En dan denk ik weer:

“Koop jij maar een mooie nieuwe auto om bij jouw buren, vrienden en collega’s te pronken. Allemaal compensatiegedrag omdat je in de uitzichtloze ratrace zit, maar dit zelf niet ziet. Ik ben liever HOT met een hypotheekvrije woning en minder werken.”