We hebben de stekker eruit getrokken….

Woensdagmiddag kwamen we thuis van anderhalve week vakantie in Drenthe. Normaal zijn we dan geheel ontspannen, maar dit keer waren we kribbig. We liepen al een paar dagen op elkaar te mopperen. Kort lontje en op iedere slak zout leggen. We konden onze vingers er niet achter krijgen. Wat was er aan de hand?

We zaten met het vakantie huis in onze maag. Beiden voerden we een grote inwendige strijd tussen hart en verstand. ‘s Middags barste de bom en hebben we uren zitten praten en praten.

Ons hart zegt: Kopen! Dit is een eenmalige mogelijkheid en unieke kans. Martina heeft hier haar jeugd doorgebracht, vakantie na vakantie en vele weekenden. Ik vind het vooral een mooie omgeving met rust en ruimte, maar herken het gevoel wel. Mijn ouders hebben een chalet in Brabant gehad waar ik mijn jeugd heb doorgebracht.

Waarom bleef het hele plan dan al bijna 4 maanden aan ons knagen? Wat zien we over het hoofd? Financieel kunnen we de aankoop dragen door kleiner te gaan wonen. Verkoop en aankoop van een huis vinden wij wel stressvol, zeker in deze oververhitte markt, maar we hebben nog een jaar om alles te regelen. Door kleiner te gaan wonen (Nou ja, klein. Er zijn genoeg mensen die blij zouden zijn met een modern 3-, of 4-kamer appartement) zouden we onze kosten in de hand kunnen houden en de saving rate rond de 30% kunnen houden.

Uiteindelijk vonden we de ontbrekende factor: Tijd.

We komen tijd te kort om voldoende van de recreatie woning te genieten. We hebben slechts 5 weken vakantie per jaar en die gaan verdomd snel voorbij. De recreatie woning is mooi, maar oud en zeer bewerkelijk. Geheel van hout, enkel glas. Midden in het bos, grote tuin, achterstallig onderhoud op het schilderwerk. Het mag slechts recreatief bewoond worden, ofwel tweederde van het jaar.

We zullen alle vrije tijd en iedere vakantie moeten investeren schilderen, schoonmaken, tuinonderhoud, etcetera. We zouden alleen maar werkvakanties hebben. Leuk voor één of twee keer, maar niet voor de komende 5 tot 10 jaar.

Maar wat als we de boel verder zouden moderniseren? Verhuur, onderhoud en schoonmaak uitbesteden zodat we wel het bezit hebben, maar verder in onze 5 weken vakantie kunnen genieten? Dan zouden we naast het aankoopbedrag nog eens zoveel geld kwijt zijn, dat we niet voldoende overhouden om binnen enkele jaren hypotheek vrij te zijn en voelt het meer als een bewerkelijke vastgoed investering dan “ons vakantiehuisje”

Hoe deden onze ouders dat dan? Mijn schoonmoeder is tot haar vut lerares basisonderwijs geweest, ongeveer 12 weken per jaar vakantie. Mijn schoonvader heeft een technische achtergrond. Klussen was voor hem ontspanning. Daarnaast hebben zij na hun vut nog bijna 16 jaar van het huis kunnen genieten tot het fysiek te zwaar werd om alles bij te houden.

Tijd voelen wij als onze beperkende factor. Ik ben druk bezig om in de toekomst op project basis te gaan werken en Martina heeft nog even overwogen om als zij-instromer over te stappen naar het onderwijs, maar we vinden het nu een brug te ver.

Is het een gemiste kans of zijn we een stelletje softies dat we de stap uiteindelijk niet hebben durven maken?

Misschien wel, we vinden het moeilijk, heel moeilijk. Onze stemming: Dankbaar dat we mogelijkheid van mijn schoonouders hebben gekregen. Melancholisch, terugdenkend aan de mooie tijd vroeger en wetend dat deze niet meer terug zal komen. Bedroefd dat de mogelijkheid een paar jaar te vroeg is gekomen. Opgelucht dat we nee hebben durven zeggen. Gemotiveerd en strijdvaardig om verder het HOT pad te bewandelen en vooral aan Time Rich in HOT te moeten werken.

Drenthe is niet uit ons hart. We zijn gemotiveerd om aan ons eigen stukje Drenthe te gaan werken. Niet op korte termijn, maar wel moderner en onderhoudsvriendelijk, zodat we van onze kostbare vrije tijd kunnen genieten. Niet ieder vrij moment bezig met onderhoud en schoonmaak, maar genietend van de tuin, wandelen, fietsen en vissen. Samen en met onze dierbaren.

pffffff…….

 

Specificeren, eisen en wensen

Nu de kogel door de kerk is en Martina en ik hebben besloten ons huis te verkopen om met een deel van de overwaarde een recreatiewoning in Drenthe aan te schaffen, zitten we beiden bijna dagelijks op Funda rond te neuzen.

Het lijkt of we op de fanfare vooruit willen lopen omdat we eerst onze huidige woning moeten verkopen, maar dat lopen we zeker niet!

Waarom kijken we dan al zoveel op Funda rond?

De belangrijkste reden: We zijn onze toekomstige eisen en wensen aan het specificeren. Enerzijds willen we het maximale woongenot met onze nieuwe woning bereiken. Anderzijds willen we zo veel mogelijk financiële vrijheid behouden.

Na anderhalve week marktonderzoek en veel discussies zijn dit onze voorlopige eisen en wensen. Uiteraard worden die nog minimaal 88 keer bijgesteld en aangepast….

  • We blijven in dezelfde wijk of in 1 van de 2 naastgelegen wijken wonen.
  • Rekening houdend met de overgebleven restwaarde bij verkoop oude woning zal het nieuwe huis ongeveer tachtigduizend euro goedkoper worden dan onze huidige woning.
  • Door het prijspeil komen we waarschijnlijk op een drie-, of vierkamer appartement of kleine maisonnette woning uit.
  • Omdat we bij onze toekomstige recreatiewoning in Drenthe aanzienlijk meer onderhoud verwachten, willen we ook een appartement of kleine maisonnette woning. De VVE regelt het onderhoud aan de buitenkant, en we hebben slechts de zorg voor één ipv twee woningen.
  • We willen in ongeveer 10 jaar klaar zijn met het aflossen van de hypotheek van de nieuwe woning, ofwel de savingsrate zal groter dan dertig procent dienen te blijven met een bruto hypotheeklast.

Door deze specificaties ziet het er voorlopig naar uit dat we in een appartement tussen de 75 en 90 vierkante meter terecht zullen komen. Een heel verschil met de ruim 140 vierkante meter van onze huidige tussenwoning.  Gisteren zijn we bij familie in een appartement van 72 vierkante meter op bezoek geweest en komende zaterdag gaan we op de open huizen dag naar een appartement van 75 vierkante meter kijken. We willen gevoel krijgen bij deze kleinere ruimte om onze plannen concreet te kunnen maken en verder bij te schaven.

Ik heb wel al zin in de toekomstige discussies met niet-financieel bewuste vrienden en collega’s die wel aan lifestyle inflation doen: “Kleiner wonen? Jullie zijn toch geen zorgbehoevende bejaarden?”