Zo, lekker op weg!

Een paar weken geleden begonnen met de slag naar een gezonder leven. Van HOT kan je alleen genieten als je niet halverwege omvalt. Niet mijn hele leven rigoureus omgooien, maar in kleine stapjes. Gezonder leven is vooral het aanpassen van je dagelijkse gewoontes en deze vervolgens ook volhouden.

Wat is de stand van zaken?

Begin september hebben Martina en ik definitief besloten om waar mogelijk biologische zuivel en vlees te kopen. Enerzijds vanuit dierenwelzijn, maar vooral om antibiotica resistentie door bio industrie te voorkomen. De achterliggende gedachte daarvan is dat we niet over een aantal jaar aan een simpele infectie willen komen te overlijden doordat er geen antibiotica meer reageert. We zitten momenteel op 85 tot 90% biologisch.

Drie weken geleden weer begonnen met trainen nadat ik tien jaar en 24 kg geleden was gestopt. Ik begin mijn ritme terug te vinden met een cardio in combinatie met kracht training. Misschien het placebo effect, maar het lijkt wel of ik na drie weken al meer energie heb gekregen.

Naast het biologisch eten en sporten proberen we nu ook minder vlees te eten. Gemiddeld een dag of twee per week vegetarisch. Ik weet dat team CF fanatieke veganisten zijn vanuit gezondheidsoverwegingen, maar twee dagen vegetarisch voor een slagerszoon is al een hele overwinning.

De volgende stap wordt het voedingspatroon op werkdagen aanpassen. Meer richting low carb maaltijden. In deze stap moeten we nog zeker wat balans zien te vinden. Gezonde maaltijden en salades maken zijn nu eenmaal tijdrovend en we moeten niet in de valkuil van “laat maar zitten, het is vandaag druk” zien te trappen.

Ten slotte kijk ik niet alleen naar gezondheid, maar ook een stukje naar budget. HOT moet bij voorkeur ook nog een beetje betaalbaar blijven.

De hogere prijzen van biologische zuivel en vlees worden grotendeels gecompenseerd doordat we geen thuisbezorgd meer bestellen en vrijwel alleen nog in het weekend snoepen. Meer vegetarisch eten heeft volgens mij bijna geen invloed op het budget omdat goede voeding zeker niet goedkoper is dan een kiloknaller of koken uit pakjes en zakjes. Ons nieuwe kasboek zal daar meer duidelijkheid in moeten brengen.

De kosten van de sportschool zal de gemiddelde consuminderaar doen verbleken met bijna zestig euro per maand. Uiteraard kan ik zelf wandelen, fietsen of thuis trainen, maar de motivatie om weer te trainen in een prettige omgeving is hier duidelijk de doorslaggevende factor geweest.

Wanneer ik over een aantal maanden beter in het ritme van regelmatig trainen ben gekomen, kan ik altijd nog overwegen om een budget gerichte oplossing te zoeken. Ach, heb ik weer wat stof voor een toekomstige blog post…..

Fan van Kirsten, Bryce en Marjolein

Ongeveer 2½ jaar geleden kwamen Martina en ik via consuminder blogs de eerste tiny houses tegen. “wat zijn dat voor grappige rare kleine huisjes?” zeiden we tegen elkaar, maar onze interesse was direct gewekt. Op de blogs die wij volgen is er al meerdere keren uitgelegd wat een tiny house is, dus ik ga nu niet opnieuw het wiel uitvinden. Laat Google maar voor je werken.

Waarom vinden wij de tiny houses zo leuk? Niet alleen het idee van hypotheek vrij wonen en zonder schuld door het leven gaan, maar ook de (gedeeltelijke) zelfvoorzienigheid en het afzetten tegen gevestigde gedachte van een eengezinswoning of appartement 3 hoog achter spreken ons aan. Daarnaast is de factor eenvoudig leven en ont spullen een redelijke noodzaak om in een tiny house te kunnen leven. Ten slotte de innovatieve ideeën die de meeste tiny house bouwers en gebruikers bezitten over het creatief inrichten van de beschikbare ruimte en de veelal toegepaste dubbel functie van meubels.

Zouden wij zelf in een tiny house willen of kunnen wonen? We vragen het ons regelmatig af als we weer een leuk filmpje of mooie fotoserie voorbij zien komen. Zeer waarschijnlijk wel, maar onder voorbehoud van enige voorwaarden. Martina stelt geen hele hoge eisen, maar ik ben met sanitair wel kritisch. Met een compost toilet zou ik geen moeite hebben, maar mijn guilty pleasure is lekker uitgebreid douchen. Ik zie mijzelf niet de rest van mijn leven in een douchecel van 60 x 60 cm badderen.

Toch hebben de tiny houses wel invloed op onze toekomstplannen. Zoals ik al eerder aangaf willen wij over een aantal jaar onze eengezinswoning inruilen voor een vakantiewoning en een klein appartement. Beiden zullen een oppervlakte tussen de 50 en 70 m2 hebben, waardoor we zeker goed moeten nadenken over het inrichten van de beschikbare ruimte.

Genoeg gefilosofeerd over de het wel of niet willen wonen in een tiny house. Hieronder een aantal sites en kanalen die wij regelmatig bezoeken voor inspiratie en om even weg te dromen.

 Een mooie start en eigenlijk het standaardwerk in deze subcultuur is We The Tiny House People van Amerikaanse documentaire maakster Kirsten Dirksen. Met als mijn favoriete deel het tiny house van Johnny Sanphillippo op Hawaï. Johnny heeft ook een eigen site: Granola Shotgun. Kirsten heeft een Spaanse man en op haar youtube kanaal zijn ook mooie rapportages te vinden van Franse, Spaanse, Belgische en Nederlandse kleine of opvallende huizen. Afgelopen zomer is Kirsten met haar gezin onder andere in België en Nederland geweest.

Aan de andere kant van onze aardbol in Nieuw Zeeland verblijft Bryce Langston. Zijn web site Living Big in a Tiny House is zeer inspirerend. Niet alleen de huizen maar ook de Nieuw-Zeelandse omgeving, hoewel hij ook filmt in Japan en Noord Amerika.

Naast Bryce en Kirsten hebben we natuurlijk ook een Nederlandse pionier op dit gebied. Marjolein in het klein en de website van Tiny house Nederland

Ten slotte wil ik jullie deze vier niet onthouden: Tiny House Swoon, Exploring Alternatives, Tiny House Giant Journey en Go Downsize

Laat maar weten als je hier een leuke aanvulling op kan geven!

 

Het kasboek versus onze toekomstplannen

Thuis houd ik het liefst zo min mogelijk administratie bij. Vanuit mijn werk zit al ik gemiddeld 6 uur per dag achter een computer. Niet dat ik het vervelend vind, maar 6 uur per dag vind ik eigenlijk wel genoeg. Daarom heb ik tot op heden kunnen vermijden om een kasboek bij te houden.

Ondanks het ontbreken van het kasboek weet ik (tot op 3 – 5% nauwkeurig) wat onze savings rate is. Voldoende om iedere maand ongeveer een derde van ons netto salaris opzij te kunnen zetten voor extra aflossing van onze hypotheek. Een app van onze huisbank en het twee tot drie keer per week controleren van de uitgaven helpen daarbij uiteraard. In de jaren 2013 t/m 2015 hadden Martina en ik wel een overzicht gemaakt van onze maandelijkse en jaarlijkse vaste uitgaven, dus we varen niet bepaald blind.

Toch gaan we per 1 november beginnen met het bijhouden van onze inkomsten, maar vooral uitgaven. Er zijn een aantal redenen om deze bij te houden:

De eerste reden is omdat we inzichtelijk willen hebben waar het deel variabele uitgaven tussen de vaste lasten en savings rate aan op gaat. “boodschappen en reiskosten” zijn de meest voor de hand liggende, maar hoeveel geven we per maand uit aan snoepen, thuisbezorgd, junkfood et-cetera? In het kader van “we willen gezonder leven en afvallen” zal dit een mooie stok achter de deur zijn om deze zo laag mogelijk te houden.

Daarnaast, willen we niet alleen per maand en per jaar vastleggen wat we uitgeven, maar ook op lange termijn inzichtelijk krijgen wat we per maand nodig hebben voor ons levensonderhoud. In onze eerdere plannen heb ik al aangegeven dat ik vanaf mijn 50e verjaardag 80% wil gaan werken en dat we rond ons 60e met vervroegd pensioen willen. Is dit realistisch? Voor mijn gevoel wel, maar laten we dat maar eens onderbouwen. Misschien kunnen we wel een jaar vroeger of helaas twee jaar later met pensioen.

Ten slotte het vasthouden van de savings rate. Martina zit bijna in de laatste periodiek van haar salarisschaal en ik al een jaar of acht. Uiteraard krijgen we wel CAO verhogingen, maar deze zullen over een periode van meerdere jaren nooit één op één mee stijgen met de inflatie en op lange termijn zeker achterblijven. Natuurlijk kunnen we van baan of functie veranderen om meer salaris te krijgen, maar we zitten beiden eigenlijk wel op onze plaats en zullen nog niet in de komende jaren vrijwillig opstappen.

Het kasboek stel ik zelf samen in Excel. Verschillende tabs per uitgaven groep en een overzichtsblad met daarop een overzicht/samenvatting van al onze inkomsten en uitgaven.

Ga ik deze nog delen? Waarschijnlijk niet volledig, misschien alleen percentages. Ik blog al niet volledig anoniem en deel redelijk veel ervaringen en gevoelens met mijn mede bloggers en lezers. Ik ben nog aan het wikken en wegen of ik in de komende maanden een blanco versie online zet, maar een kasboek inrichten blijft persoonlijk. Mijn versie wordt stukken uitgebreider dan het kasboek van Mr. FOB maar lang niet zo geavanceerd als die van Geldnerd. Hoewel ik goed mijn weg in Excel weet te vinden, heb ik tot op heden nog niet de moeite genomen om mij net zo diep in macro’s als Geldnerd te verdiepen. Je kan nu eenmaal niet overal de beste in zijn 😉

De vakantieplannen

Nee, niet de planning voor de volgende vakantie. Die ligt al min of meer vast: De volgende vakantie keren we terug naar een klein Grieks eiland. Ik bedoel de plannen die wij in de vakantie maken.

Martina en ik zijn net een paar dagen terug uit het toch wat druilerig Drenthe, en daar hebben we tussen de familiebezoeken en het ontspannen door ook weer wat plannen gemaakt voor de komende tijd.

We laten ons gedurende het jaar inspireren door alle blogs die we lezen en hebben in de vakantie rust om deze concreet vorm te geven. Martina zet in op meer bewegen, consuminderen en zaken zelf maken en ben ik vooral aan het nadenken over gezonde & snelle maaltijden en financiële stappen die ik wil gaan volgen. Zelf maak ik de aantekeningen op mijn stukje fruit en Martina meer old school op een college blok.

Waarom doen we dit eigenlijk tijdens onze vakantie? Omdat we in deze periode het meest ontspannen zijn en wat uitgebreider discussiëren en afwegen wat we wel, of niet willen.

Maken jullie ook een soort planning voor de komende periode met zaken waar je meer aandacht aan wil besteden?

The Race To The Bottom

Afgelopen woensdagmorgen kwam ik dit bericht tegen in het nieuws. Er is een nieuwe prijzen oorlog in de supermarkten in opkomst. Voor de echte consuminderaar lijkt dit gunstig, voor het budget (Nee, ik doe niet mee aan die gender neutrale onzin. Iedereen is in mijn ogen gelijk en we noemen het beestje gewoon bij de naam.) zijn of haar budget, maar ik heb hier zo mijn bedenkingen bij.

De supermarkten verlagen hun prijzen en dat lijkt gunstig, maar is dit ook echt zo? De meeste artikelen die in een supermarkt worden verkocht zijn niet de plastic fantastic zooi uit China, maar in het algemeen gewoon levensmiddelen die grotendeels in Europa of zelfs in Nederland worden geproduceerd. Het verlagen van de prijzen heeft dus vooral gevolgen voor de lokale markt.

Door de verlaging van de prijzen staan de marges onder druk, en wie denk je dat daar de dupe van zijn? De gemiddelde supermarktketen heeft maar één doel: de winstmaximalisatie van de aandeelhouders. Het zullen niet de aandeelhouders, maar het eigen personeel en de toeleveranciers zijn: De cao’s komen onder druk, tijdelijke arbeidscontracten worden niet verlengd, of er moet meer arbeid met minder mensen worden verricht.

Naast het eigen personeel komen ook de toeleveranciers onder druk. Zuivel, vlees en groente moeten met steeds lagere marges of zelfs onder de kostprijs worden geleverd. Ook grotere toeleveranciers zullen onder margedruk komen te staan. Bij de grotere toeleveranciers zal ook de winstmaximalisatie van de aandeelhouder voorop staan en het personeel de dupe zijn.

Terug naar de verse producten. Naast de boeren zullen vooral de dieren de dupe worden van dit beleid. Kan jij je nog de beelden uit het Vlaamse slachthuis van enige weken geleden herinneren? Het is niet voor niets dat consumenten zich steeds meer beginnen af te zetten tegen de bio industrie. Lokale (diervriendelijke) alternatieven zoals biologische crowd butching en landwinkels zijn in opkomst . Het is nu eenmaal niet mogelijk om een eerlijk stukje vlees voor een bodem prijs te produceren. Denk daar maar eens aan als je weer een kilo knaller scoort.

“Zo Chris, jij bent lekker op dreef! Nooit geweten dat jij zo’n socialistische, diervriendelijke hippie bent” Zeker niet, maar ik probeer wel verder te kijken dan mijn savings rate en YOLO. The race to the bottom is een economische ontwikkeling die indirect minder gunstig is dan hij lijkt.

Ons budget

Toen Martina en ik in 2007 gingen samenwonen hadden we beiden al enkele jaren een zelfstandig huishouden gevoerd. Ik woonde bijna zeven jaar zelfstandig en Martina al ruim tien jaar. Omdat wij gezamenlijk een huishouden gingen voeren, hebben we wel enkele maanden nagedacht over de invulling van ons gezamenlijke budget.

In eerste instantie zegde ik mijn huur op en gingen we samenwonen in het appartement van Martina. We hielden onze financiën grotendeels gescheiden. Ik stortte maandelijks 400 euro naar Martina om ongeveer de helft bij te dragen aan de woonlasten. Daarnaast openden wij een gezamenlijke rekening om de boodschappen van te betalen. Beiden legden een gelijk bedrag per maand in. Alle overige kosten hielden we gescheiden.

Ruim een jaar later besloten we onze relatie definitief vorm te geven. Als je 34 en 32 jaar bent, weet je snel genoeg of je samen oud wil worden of niet. Niet bepaald een kalverliefde tussen twee tieners.

We hebben nog even nagedacht hoe we ons budget anders wilden inrichten. Martina werkt een dag minder en bracht minder in per maand. Zij had echter wel meer vermogen in het appartement zitten en in de verdeling van de huishoudelijke taken een groter stuk naar zich toe getrokken.

Daarom zijn we tot de onderstaande verdeling van ons budget gekomen

Deze verdeling houdt nu al ruim negen jaar stand en we zijn zeer tevreden over deze verdeling omdat het voor ons een mooie balans is tussen budgetkeuzes voor ons zelf en doelen in het gezamenlijke budget.

Hoe hebben jullie eigenlijk je budget verdeeld?